Elimden tuttun, yürümeye başladık. Sabah nerdeydim, nereye gidiyordum, hiçbirini hatırlamıyordum. Ben normalde ne yapardım, nerelere giderdim o saatlerde? Hiç.. Bilmiyorudum, elimi tuttuğun andan itibaren eski hayatımı biri sildi benden sanki. Ne tereddüt, ne pişmanlık ne de vicdan azabı.. Hatırlamadığın, yani yaşadığını bilmediğin şeylerde bunları hissetmezsin. Hissetmedim. Evine gittik...
Tutkunun böyle huzur vereceğini o zamana kadar asla düşünmemiştim. Sana dokunana kadar.. Dokunduğun yerlerin yandığını hissedersin gerçekten istersen, ama yanarken ılık rüzgarların estiğini ilk defa hissettim ben. Gerçek olamayacak kadar güzeldi her şey. Gerçek olamayacak kadar tatlı. Ö püşlerin, dokunuşların, sevişlerin.. Hemen benimsediğim o dört duvar evi seninle orda arkamdan bakarken bırakı p gitmek o kadar zordu ki! Ama bir telefon hatırlattı bana kim olduğumu, o sabah evimden çıkı p nereye gitmem gerektiğini..